|
Koningin
LaVioLou op 'staatsiebezoek' in asielzoekerscentrum Gilze
'Schrijf me maar als je verdrietig bent'
Theatershow
LaVioLou gaat over vluchten uit je moederland. De kinderen op
het asielzoekerscentrum in Gilze weten daar alles van. Koningin
LaVioLou deelde gisteren met hen haar ervaringen.
Door
Natasja Ververs
"Ga
weg uit je land, kreng", zegt de kleine Mohammed met
een strenge blik tegen koningin LaVioLou. Keurig geïnstrueerd
maakt het kereltje in de hoedanigheid van generaal DonderBliksem
een heftige armzwaai in haar richting. "Weg hier! Je
mag geen muziek meer maken, je mag ook niet meer dansen. Ik
ben hier nu de baas", snauwt de boze generaal. In de
gymzaal van basisschool Prinsenbos op het asielzoekerscentrum
in Gilze staat het kasteel van koningin LaVioLou. Ze vertelt
de aanwezige kleuters het verhaal over haar vlucht naar Nederland.
Haar achtergrond is vergelijkbaar met die van de kinderen.
Ook zij heeft moeten vluchten uit haar eigen land. Ook zij
heeft alles wat haar lief is achter moeten laten: familie,
vrienden, volk en als koningin ook haar hofhuishouding. "Ik
heb geen hofdames meer. Wil iemand van jullie mijn nieuwe
hofdame worden?", vraagt de koningin. Direct gaan de
vingers omhoog. "Dus jij belooft mij braaf te dienen?
Dus ook elke avond cola inschenken en afwassen?", vraagt
ze haar lakei in spe. Ingetogen knikt hij om vervolgens officieel
benoemd te worden.
Gillen
De voorstelling van Loutje Bosch, die de rol van de koningin
vertolkt, is de eerste van het nieuwe theaterseizoen. Ze doet
voor het eerst met deze show asielzoekerscentra aan. "Dit
is de doelgroep die het beste de gevoelens van de gevluchte
koningin kan begrijpen", legt Zjef Naaijkens, schrijver
van de liedjes van de show uit. LaVioLou slaat inderdaad goed
aan bij de vluchtelingen. Ze gillen, lachen en deinen op hun
stoelen mee op de maat van de muziek. Slechts een enkeling
is in zichzelf gekeerd en staart wat voor zich uit. Waarschijnlijk
niet begrijpend wat de extravagante dame in haar pompeus gewaad
bedoelt als zij op bekakte toon kroon-age, muts-age, masker-age
zegt. Na de show mogen enkele kinderen op audiëntie bij
de koningin. Ze wil weten wat hun verhaal is. Hoe zij zich
staande houden in een voor hen vreemde omgeving en of ze nog
pijn hebben van hun vlucht uit hun moederland. Maar van het
verdriet achter de vaak al zo getekende gezichtjes is na de
voorstelling maar weinig zichtbaar. Eigenlijk overheerst alleen
het enthousiasme voor het spel met LaVioLou. Een Iraans jongetje
vraagt haar of hij de pluim die hij als hofpaard heeft gekregen,
mag houden. De koningin geeft hem een sticker met foto en
adres als alternatief. "Schrijf me maar als je ooit verdrietig
bent", zegt ze. Maar het ventje is al vertrokken. Trots
showt hij de sticker aan zijn moeder. "Van de koningin
gekregen."
|
Louter
Produkties